عشق صورتی

نوشته های قلبم

surati-love — Sat, 07 Nov 2009 05:22:18 GMT

اَلسَّلامُ عَلَی الحَقِّ الجَدید

سلام به همه دوستان عزیز

دوست دارم از حرم مطهر رضوی بگم، دوست دارم شما رو ببرم به اون حال و هوا، اگه دوست دارید و اگه مشتاق هستید نوشته زیر رو بخونید. خوشحال می شم نظرتون رو در موردش بدونم؛ حتما نظر بدید...

از بهشت رانده شدند به جرم سرپیچی. پشیمان بودند. توبه کردند و از خدایشان خواستند تا ببخشدشان و این اولین باری بود که دعا شکل گرفت؛ ریسنانی که زمین را به آسمان پیوند داد تا همیشه امیدی برای بخشاش و بازگشت باشد.

دعا در فرهنگ بشری جدای از تفاوت ها ی مضمونی، سرآغاز شباهت هاست؛ شباهت هایی که بندگی را به یاد می آورد و عظمت و قدرت خالقی مهربان و بخشنده را! از نوح تا ابراهیم، ایوب، یعقوب و یوسف تا موسی، عیسی و محمد(ص)، همه و همه نشان بندگی را با دعا مهر می کردند.

نوح دعای سربه راهی مردم و خاندانش را می کرد و بعد از طوفان برکت و شوکت سرزمینش را، ابراهیم اخلاص و توحید، اسماعیل بندگی، یعقوب صبر و یوسف برکت و سلامت را، موسی قلبی گشاده و زبانی گویا، عیسی بخشش دیگران را و محمد(ص) رهایی مردم را از دوزخ و بندگی خالص را از او می خواستند. این خواسته در قلب و روح و جان به شکل دعا و راز و نیاز با او آن چنان متبرک می شد که به عرش می رفت و توسط یکتای هستی شنیده می شد. انسان در طول قرن ها اگر چه بارها و بارها پایش لغزیده، اما همیشه ریسمانی بوده تا به وسیله آن خود را بلند کند. دستش را به آن بیاویزد و برخیزد و بار دیگر انسان شود.

ریسمانی که یکصدو 24 هزار پیامبر و دوازده امام(ع) که التهاب دیدار حاضرترینشان هنوز چشم را می سوزاند بارها و بارها به ما شناساندنش تا اهل توحید شویم.

تا من و تویی که ممکن الوجودی مان همه از لطف اوست، گاهی به خود آییم و به زبان دل بگوییم:

دست از طلب ندارم تا کام من برآید یا تن رسد به جانان یا جان زتن برآید

زبانی که پیام هر انسانی در هر کجای هستی پهناور است؛ زبانی که نیاز به تفسیر و ترجمه ندارد؛ زبانی که حتی نیاز به تبدیل شدن به صوت در قالب کلمات را نیز ندارد؛ زبانی که فقط یک مخاطب را می شناسد؛

مخاطبی که می گوید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را!

و این جا حرم رضوی است. بهشت روی زمین، خاستگاه پریان و زمینیان و این جا سخن تو آن است که در دلت می گذرد و چه پروایی برای بیان؟! پس تو هم با جماعت زمزمه کن:

اللهم انی اسئلک برحمتک التی وسعت کل شیء و ...

پ.ن ۱: سلامی به همه دوستای خوبم که با شروع دوباره عشق صورتی همراهی می کنند.

پ.ن ۲: شبی مجنون به لیلی گفت: ای محبوب بی همتا تو را عاشق شود پیدا ولی مجنون نخواهد شد.

پ.ن ۳:مگذار دعا کنم که مرا از دشواری ها و خطرهای زندگی مصون داری؛ بلکه دعا کنم تا در رویارویی با آنها بی باک و شجاع باشم. مگذار از تو بخواهم درد مرا تسکین دهی؛ بلکه توان چیرگی بر آن را به من ببخشی.

پ.ن ۳:باید بگم که قصدم فقط گفتن حرفهای دلم هست شاید واسه کسی مطالب و نوشته هام مفید نباشه ولی فقط برای تسلی دادن به دل خودم می نویسم چون نوشتن و حرف زدن با اون رو خیلی دوست دارم. به امید اینکه همیشه در کنارش به اوج آرامش برسیم که تنها اوست قرار قلبها...

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

از حسرت فراقت جانها به لب رسیده خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

عشقی به رنگ ...

surati-love — Thu, 29 Oct 2009 05:22:18 GMT

یه روز بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم دوباره خواستم بنویسم خواستم از دلتنگی هام بگم خواستم از حرفای نگفتنی بگم خواستم بگم تا نگن حرفی نداشت!!!

اون روز اومدم اینجا گفتم حالا به کی بگم!!؟ فکر کردم تو خیلی قشنگی٬ خیلی پاکی پاک تر از هر چیزی و هر کسی که تا حالا دیده بدم. یه عشق بودی٬ یه عشق دیدنی و خواستنی٬ تصمیم گرفتم اسمت رو بزارم عشق صورتی چون تو اون عشق صورتی من بودی...

خــــــــــــدا...!

اون روزا حرفای زیادی واسه گفتن و نگفتن داشتم٬ کلی دردایی که جز تو به هیچکسی نمی گفتم٬ واای که چقدر مهربونی٬ اون روزا همیشه یکی یکی و آروم همه دردام رو دوا می کردی٬ یادمه با مهربونی نگام می کردی و هی بارهایی که خودم برداشته بودم رو از رو دوشم بر میداشتی و من و راحت می کردی!

یادته چقدر گریه می کردم باهات!!؟ چقدر شبا باهان خلوت می کردم؟وای که تو باز چقدر مهربون بودی٬ آخه اون روزا فکر می کردم واقعا من خوبم که تو رو دارم!!!!! نگو بر عکسش بوده٬ این خوبی بی نهایت تو بود که من با تو و تو با من بودی.

ولی کم کم توی زندگیم و توی نوشته هام رنگهای دیگه هم اومدن٬ هی رنگ اومد و هی رنگ اومد! باور کن هیچوقت عاشق هیچ کدومشونم نشدم. می دونم که می دونی٬ فقط گاهی نظرم و جلب می کردن ولی عشق صورتی من کمرنگ تر می شد!!

خــــــــــــــــــــــــــــدا....!!

همیشه توی جنگ رنگها توی زندگیم یه جایی رو داشتم که هر وقت می رفتم اونجا دیگه هیچ رنگی نمی تونست عشق صورتی من و کم رنگ کنه. یه خلوت دنج تو صحن آقام٬ همیشه پر بغض رفتم و پر از نشاط برگشتم.

حالا مدتهاست می گذره از روزی که اسمت رو گذاشتم عشق صورتی٬ حالا دوباره باز هم همون روزی هست که اسمت رو گذاشتم عشق صورتی!!! می دونی تولد عشق صورتی منه؟

هیچ وقتِ هیچ وقت یازدهم ذیقعده رو یادم نمی ره!!! روز بزرگ اومدنت٬ روز قشنگ مهربونی.

هنوز فردا تولدته ولی امروز که رفتم به حرمت اولین کاری که کردم یه سلام بهت دادم٬ از همون سلام هایی که خیلی دوست دارم٬ وقتی می ایستم کنار ورودی و تمام قدر جلوی شکوه و مهربونیت خم می شم و می گم السلام و علیک یا علی بن موسی الرضا (علیه السلام) انگار تمام دنیا رو بهم دادن!!!

با اینکه یه ذره ناچیز این عالمم ولی اونجا خودم و تو اوج می بینم٬ انگار وصل به یه دریا شدم.

بعد از سلام می رم همون خلوت تنهاییام...

وااااااااااااااااااااااااااااای چقدر شلوغه!!! اینجا هم پر از دلهای قشنگه. میبینم هر کسی دلش یه رنگه!!!!!!

ولی مگه می شه؟ بعد می فهمم که آره میشه٬ تو دلهای رنگارنگ رو هم دوست داری تو همه رو دوست داری هرکی که دوستت داره٬ مهم نیست تو رو چه رنگی دیده باشه مهم اینه که تو اون عشقش باشی...

آقای من میدونم توی این همه شلوغی توی این همه خواستن ها تو هیچکس رو یادت نمی ره و بازم بهم نگاه می کنی٬ پس از ته دلم ازت می خوام همیشه کنارم بمونی.

دوستت دارم از ته دلم

تولدت مبارک آقای مهربونی

بالهایت را کجا جا گذاشتی؟

پرنده بر شانه هاي انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت: "اما من درخت نيستم، تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي."

پرنده گفت: "من فرق درخت و آدمها را خوب مي دانم.اما گاهي پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم."

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت: "راستي چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟"

انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد.

پرنده گفت: "نمي داني، بر فراز اسمان چقدر جاي تو خاليست."

انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد. چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور. يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت: "غير از تو، پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشانم رفته است. درست است كه پرواز براي يك پرنده ضروري است، اما اگر تمرين نكند، فراموش مي شود."

پرنده اين را گفت و پر زد.

انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك ابي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش، آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت: "يادت مي آيد، تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود. اما تو اسمان را نديدي. راستي، عزيزم، بالهايت را كجا جا گذاشتي؟"

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد.

آن وقت رو به خدا كرد و گريست.

غروب خورشید صداقت و راستی

surati-love — Wed, 14 Oct 2009 02:39:18 GMT

سبز آمدى، سرخ رفتى، حال آنكه سپید زیستى و صداقت، تنها واژه‏اى است كه برازنده نام توست. تو از زلالى آینه، هر آینه فراترى. در تو كرامت باران موج می ‏زند. با تلاوت قرآن هم آغوشى و دست‏هایت، مونس آسمان مدینه‏اند. هنوز کوچه ‏های مدینه از خاطره گام‏های آهسته تو سرشار است. هنوز سایه‏های آرام شب، از وزش نسیم حضور تو بیدارند. هنوز خانه ‏های بی‏نور و تهی از عطر مهر مادر و پدر، به لحن دلگشای تو مشتاق مانده است. کسی چه می‏دانست که آن شعر شبانه نان و طعام، از قلب غزل سرای نوازش توست که می‏تراود؟!

دریغا که تا بودی و هرم حضورت را به گمنامی اما به عشق، به خلق خدا پیشکش می‏کردی، از ادراک تو محروم ماندند! حالا پس از رفتن تو، یک شهر به اندازه همه آن چشیدگان جرعه‏های تو، تنهایی خویش را مرثیه می‏خواند و مویه می‏کند. آن دلگرمی که در یأس فروتن دل‏ها از جانب تو می‏دمید و شفافیت آب را به روان خشک و خسته آنها می‏بخشید، حالا از دست رفته است و تو پرواز کرده‏ای به آشیانه مرغان بهشت. وقتی زبان می‏گشودی، گره فرو بسته صدها هزار پرسش بی‏امان می‏گشود و دفتر پربرگ ندانسته‏های اندیشه انسان، سطر به سطر، از واژه‏های معرفت و بلوغ، هستی می‏گرفت و اینک بر این باوریم که 65 سال، عاشقانه زیستى و 34 سال را صادقانه امامت كردى تا پر پر دانه‏هاى نجابتت به انگور زهر آلود منصور آغشته شد.

ای صادق آل نبی! اى انیس مدام سجاده و هم نشین شبانه قرآن! اى سعادت سپید! اى ششمین ستاره تابناك امامت و ولایت! نامت را با افتخار به دل‏هاى غریبمان مى‏سپاریم تا یادت آرام بخش سینه‏هاى بى‏تابمان باشد. چرا که اکنون ماییم و میراث فاخر سخن‏های تو که بسان گنجینه رشد و آسمانی شدن، ما را و همه را و همیشه را فرا می‏خواند ...

پیربزرگ طایفه بود و كریم بود
در اعتلای نهضت جدش سهیم بود

مسندنشین كرسی تدریس علم ها
شایسته ی صفات حكیم و علیم بود

نوح و خلیل جمله مریدان مكتبش
استاد درس حكمت و پند كلیم بود

بر مردمان تب زده ی شهر شرجی اش
عطر مبارك نفسش چون نسیم بود

زحمت كشیدو باغ تشیع شكوفه داد
مسئول باغبانی باغی عظیم بود

قلبش شبیه شیشه ی تنگ بلور بود
عمری به فکر نان شب هر یتیم بود

از ابتدای كودكیش تا دم وفات
نزدیكی محله ی زهرا مقیم بود

منت نهادو آمدو ما پیروش شدیم
امروز اگر نبود، شرایط وخیم بود

تازه سروده ام غزل مدحتش ولی
یادش میان قافیه ها از قدیم بود

شهادت حضرت امام جعفر صادق علیه ‏السلام، پرچمدار مذهب تشیع
و ششمین نور از انوار الهی حضور شما بزرگواران ،
تمام مسلمین و شیعیان جهان تسلیت باد.

:: فرازی از اندرزهای آن حضرت ::

اگر خداى تعالى روزى رسان است غصه خوردنت براى چیست؟!
اگر روزى تقسیم شده است، حرص و طمع براى چیست؟!
اگر سنجش (در قیامت) حق است، پس ثروت اندوزى براى چیست؟!
اگر عوض دادن خداى تعالى حق است، پس بخل ورزیدن براى چیست؟!
اگر كیفر الهى آتش دوزخ است، پس گناه براى چیست؟!
اگر مرگ حق است، پس شادمانى براى چیست؟!
اگر (كارنامه) اعمال بر خدا عرضه مى‏شود، پس فریب براى چیست؟!
اگر گذر كردن بر صراط حق است، پس خودپسندى براى چیست؟!
اگر تمام چیزها به قضا و قدر است، پس اندوه براى چیست؟!
و اگر دنیا ناپایدار است، پس اعتماد و آرامش به آن براى چیست؟!

سلام به همه دوستان خوبم...

امیدوارم حال همگی خوب باشه

امروز بعد مدتها دوباره آپ کردم و خوشحالم که می تونم باز هم حرف بزنم و باز هم امیدوار باشم که کسی حرفهای دلم رو می شنوه. ممکنه از این به بعد سبک نوشته ها و وبلاگ عشق صورتی عوض بشه که امیدوارم این سبک جدید هم برای شما و هم برای خودم مفیدتر واقع بشه.

از حضور گرمتون تشکر می کنم و امیدوارم بتونم دوباره در کنار شما دوستان خوبم در نت مثل سابق همراه و همدل باشم.

در ادامه مطلب هم خلاصه ای از زندگی امام جعفر صادق (علیه اسلام) رو گذاشتم که انشاالله مورد استفاده شما دوستانم باشه.

موفق و سربلند باشید

بوی عطر یاس

surati-love — Wed, 05 Aug 2009 07:11:18 GMT

بــى مهـــــر روى تو در ديده نور نيســــت

در محفـلى كه ذكر تو نبود ســرور نيـــــست

مانقد عمر بانتظار قدومت سپـــــــرده ايم

بنماى رخ كه عاشق مسكين صبور نيــست

ظلمت سراست مهد زمين بى حضور تو

در غيــــبت زمـــــانه بجز ظــلم و زور نيــست

اَلحَمدُ لِلهِ الّذِى لا الهَ الاّ هُوَ وَ لَهُ اَلْحَمْدُ رَبِّ الْعالَمينَ‏ وَصَلَّى اللَّهُ عَلى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ تَسْليماً اَللهُمَّ لَكَ‏ الْحَمْدُ عَلى ما جَرى بِهِ قَضآئُكَ فى اَوْلِيآئِكَ الَّذينَ اسْتَخْلَصْتَهُمْ‏ لِنَفْسِكَ وَدينِكَ اِذِ اخْتَرْتَ لَهُمْ جَزيلَ ما عِنْدَكَ مِنَ النَّعيمِ الْمُقيمِ‏ الَّذى لا زَوالَ لَهُ وَلاَ اضْمِحْلالَ بَعْدَ اَنْ شَرَطْتَ عَلَيْهِمُ الزُّهْدَ فى‏ دَرَجاتِ هذِهِ الدُّنْيَا الدَّنِيَّةِ وَزُخْرُفِها وَزِبْرِجِها فَشَرَطُوا لَكَ ذلِكَ‏ وَعَلِمْتَ مِنْهُمُ الْوَفآءَ بِهِ فَقَبِلْتَهُمْ وَقَرَّبْتَهُمْ وَقَدَّمْتَ لَهُمُ الذِّكْرَ الْعَلِىَ‏ وَالثَّنآءَ الْجَلِىَّ وَاَهْبَطْتَ عَلَيْهِمْ مَلآئِكَتَكَ وَكَرَّمْتَهُمْ‏بِوَحْيِكَ‏ وَرَفَدْتَهُمْ بِعِلْمِكَ وَجَعَلْتَهُمُ الذَّرايعَ اِلَيْكَ وَالْوَسيلَةَ اِلى رِضْوانِكَ‏ فَبَعْضٌ اَسْكَنْتَهُ جَنَّتَكَ اِلى اَنْ اَخْرَجْتَهُ مِنْها وَبَعْضٌ حَمَلْتَهُ فى‏ فُلْكِكَ وَنَجَّيْتَهُ وَمَنْ آمَنَ مَعَهُ مِنَ الْهَلَكَةِ بِرَحْمَتِكَ وَبَعْضٌ اتَّخَذْتَهُ‏ لِنَفْسِكَ خَليلاً وَسَئَلَكَ لِسانَ صِدْقٍ فِى الْأخِرينَ فَاَجَبْتَهُ وَجَعَلْتَ‏ ذلِكَ عَلِياً وَبَعْضٌ كَلَّمْتَهُ مِنْ شَجَرَةٍ تَكْليماً وَجَعَلْتَ لَهُ مِنْ اَخيهِ‏ رِدْءاً وَوَزيراً وَبَعْضٌ اَوْلَدْتَهُ مِنْ غَيْرِ اَبٍ وَآتَيْتَهُ الْبَيِّناتِ وَاَيَّدْتَهُ‏ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَكُلٌّ شَرَعْتَ لَهُ شَريعَةً وَنَهَجْتَ لَهُ مِنْهاجاً وَتَخَيَّرْتَ‏ لَهُ اَوْصِيآءَ مُسْتَحْفِظاً بَعْدَ مُسْتَحْفِظٍ مِنْ مُدَّةٍ اِلى مُدَّةٍ اِقامَةً لِدينِكَ‏ وَحُجَّةً عَلى عِبادِكَ وَلِئَلاّ يَزُولَ الْحَقُّ عَنْ مَقَرِّهِ وَيَغْلِبَ الْباطِلُ‏ عَلى اَهْلِهِ وَلا يَقُولَ اَحَدٌ لَوْلا اَرْسَلْتَ اِلَيْنا رَسُولاً مُنْذِراً وَاَقَمْتَ لَنا عَلَماً هادِياً فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَذِلَّ وَنَخْزى اِلى اَنِ انْتَهَيْتَ‏ بِالْأَمْرِ اِلى حَبيبِكَ وَنَجيبِكَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ فَكانَ كَمَا انْتَجَبْتَهُ سَيِّدَ مَنْ‏خَلَقْتَهُ وَصَفْوَةَ مَنِ اصْطَفَيْتَهُ وَاَفْضَلَ مَنِ اجْتَبَيْتَهُ‏ وَاَكْرَمَ مَنِ اعْتَمَدْتَهُ قَدَّمْتَهُ عَلى اَنْبِيآئِكَ وَبَعَثْتَهُ اِلَى الثَّقَلَيْنِ مِنْ‏ عِبادِكَ وَاَوْطَاْتَهُ مَشارِقَكَ وَمَغارِبَكَ وَسَخَّرْتَ لَهُ الْبُراقَ وَعَرَجْتَ‏ بِرُوْحِهِ اِلى سَمآئِكَ وَاَوْدَعْتَهُ عِلْمَ ما كانَ وَما يَكُونُ اِلَى انْقِضآءِ خَلْقِكَ ثُمَّ نَصَرْتَهُ بِالرُّعْبِ وَحَفَفْتَهُ بِجَبْرَئيلَ وَميكآئيلَ وَالْمُسَوِّمينَ‏ مِنْ مَلآئِكَتِكَ وَوَعَدْتَهُ اَنْ تُظْهِرَ دينَهُ عَلَى الدينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ‏ الْمُشْرِكُونَ وَذلِكَ بَعْدَ اَنْ بَوَّئْتَهُ مُبَوَّءَ صِدْقٍ مِنْ اَهْلِهِ وَجَعَلْتَ لَهُ‏ وَلَهُمْ اَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنّاسِ لَلَّذى بِبَكَّةَ مُبارَكاً وَهُدىً لِلْعالَمينَ‏ فيهِ آياتٌ بَيِّناتٌ مَقامُ اِبْراهيمَ وَمَنْ دَخَلَهُ كانَ آمِناً وَقُلْتَ اِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً ثُمَّ جَعَلْتَ‏ اَجْرَ مُحَمَّدٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِهِ مَوَدَّتَهُمْ فى كِتابِكَ فَقُلْتَ قُلْ لا اَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْراً اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى وَقُلْتَ ما سَئَلْتُكُمْ مِنْ اَجْرٍ فَهُوَلَكُمْ وَقُلْتَ ما اَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ اِلاّ مَنْ‏شآءَ اَنْ يَتَّخِذَ اِلى‏ رَبِّهِ سَبيلاً فَكانُوا هُمُ السَّبيلَ اِلَيْكَ وَالْمَسْلَكَ اِلى رِضْوانِكَ فَلَمَّا انْقَضَتْ اَيّامُهُ اَقامَ وَلِيَّهُ عَلِىَّ بْنَ اَبيطالِبٍ صَلَواتُكَ عَلَيْهِما وَآلِهِماهادِياً اِذْ كانَ هُوَ الْمُنْذِرَ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ فَقالَ وَالْمَلَأُ اَمامَهُ‏ مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِىٌّ مَوْلاهُ اَللهُمَّ والِ مَنْ والاهُ وَعادِ مَنْ عاداهُ‏ وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَاخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَقالَ مَنْ كُنْتُ اَنَا نَبِيَّهُ فَعَلِىٌ‏ اَميرُهُ وَقالَ اَنَا وَعَلِىٌّ مِنْ شَجَرَةٍ واحِدَةٍ وَسائِرُالنّاسِ مِنْ شَجَرٍ شَتى وَاَحَلَّهُ مَحَلَّ هارُونَ مِنْ مُوسى فَقال لَهُ اَنْتَ مِنى بِمَنْزِلَةِ هارُونَ مِنْ مُوسى اِلاّ اَنَّهُ لا نَبِىَّ بَعْدى وَزَوَّجَهُ ابْنَتَهُ سَيِّدَةَ نِسآءِ الْعالَمينَ وَاَحَلَّ لَهُ مِنْ مَسْجِدِهِ ما حَلَّ لَهُ وَسَدَّ الْأَبْوابَ اِلاّ بابَهُ ثُمَ‏ اَوْدَعَهُ عِلْمَهُ وَحِكْمَتَهُ فَقالَ اَنَا مَدينَةُ الْعِلْمِ وَعَلِىٌّ بابُها فَمَنْ اَرادَ الْمَدينَةَ وَالْحِكْمَةَ فَلْيَاْتِها مِنْ بابِها ثُمَّ قالَ اَنْتَ اَخى وَوَصِيى‏ وَوارِثى لَحْمُكَ مِنْ لَحْمى وَدَمُكَ مِنْ دَمى وَسِلْمُكَ سِلْمى‏ وَحَرْبُكَ حَرْبى وَالْأيمانُ مُخالِطٌ لَحْمَكَ وَدَمَكَ كَما خالَطَ لَحْمى‏ وَدَمى وَاَنْتَ غَداً عَلَى الْحَوْضِ خَليفَتى وَاَنْتَ تَقْضى دَيْنى وَتُنْجِزُ عِداتى وَشيعَتُكَ عَلى مَنابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلى‏ فِى‏الْجَنَّةِ وَهُمْ جيرانى وَلَوْلا اَنْتَ يا عَلِىُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ‏ بَعْدى وَكانَ بَعْدَهُ هُدىً مِنَ الضَّلالِ وَنُوراً مِنَ الْعَمى وَحَبْلَ اللَّهِ‏ الْمَتينَ وَصِراطَهُ الْمُسْتَقيمَ لا يُسْبَقُ بِقَرابَةٍ فى رَحِمٍ وَلا بِسابِقَةٍ فى‏ دينٍ وَلا يُلْحَقُ فى مَنْقَبَةٍ مِنْ مَناقِبِهِ يَحْذُو حَذْوَ الرَّسُولِ صَلَّى اللَّهُ‏ عَلَيْهِما وَآلِهِما وَيُقاتِلُ عَلَى التَّاْويلِ وَلا تَاْخُذُهُ فِى اللَّهِ لَوْمَةُ لآئِمٍ‏ قَدْ وَتَرَ فيهِ صَناديدَ الْعَرَبِ وَقَتَلَ اَبْطالَهُمْ وَناوَشَ ذُؤْبانَهُمْ فَاَوْدَعَ‏ قُلُوبَهُمْ اَحْقاداً بَدْرِيَّةً وَخَيْبَرِيَّةً وَحُنَيْنِيَّةً وَغَيْرَهُنَّ فَاَضَبَّتْ عَلى‏ عَداوَتِهِ وَاَكَبَّتْ عَلى مُنابَذَتِهِ حَتى قَتَلَ النّاكِثينَ وَالْقاسِطينَ‏ وَالْمارِقينَ وَلَمّا قَضى نَحْبَهُ وَقَتَلَهُ اَشْقَى الْأخِرينَ يَتْبَعُ اَشْقَى‏ الْأَوَّلينَ لَمْ يُمْتَثَلْ اَمْرُرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ فِى الْهادينَ‏ بَعْدَ الْهادينَ وَالْأُمَّةُ مُصِرَّةٌ عَلى مَقْتِهِ مُجْتَمِعَةٌ عَلى قَطيعَةِ رَحِمِهِ‏ وَاِقْصآءِ وُلْدِهِ اِلَّا الْقَليلَ مِمَّنْ وَفى لِرِعايَةِ الْحَقِّ فيهِمْ فَقُتِلَ مَنْ قُتِلَ‏ وَسُبِىَ مَنْ سُبِىَ وَاُقْصِىَ مَنْ اُقْصِىَ وَجَرَى الْقَضآءُ لَهُمْ بِمايُرْجى‏ لَهُ حُسْنُ الْمَثُوبَةِ اِذْ كانَتِ الْأَرْضُ لِلّهِ يُورِثُها مَنْ يَشآءُ مِنْ عِبادِهِ‏ وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ وَسُبْحانَ رَبِّنا اِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولاً وَلَنْ‏ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ وَهُوَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ فَعَلَى الْأَطائِبِ مِنْ اَهْلِ بَيْتِ‏ مُحَمَّدٍ وَعَلِىٍّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِما وَآلِهِما فَلْيَبْكِ الْباكُونَ وَاِيّاهُمْ‏ فَلْيَنْدُبِ النّادِبُونَ وَلِمِثْلِهِمْ فَلْتَذْرَفِ الدُّمُوعُ وَلْيَصْرُخِ الصّارِخُونَ‏ وَيَضِجُّ الضّآجُّونَ وَيَعِجَّ الْعآجُّوَن اَيْنَ الْحَسَنُ اَيْنَ الْحُسَيْنُ اَيْنَ‏ اَبْنآءُ الْحُسَيْنِ صالِحٌ بَعْدَ صالِحٍ وَصادِقٌ بَعْدَ صادِقٍ اَيْنَ السَّبيلُ‏ بَعْدَ السَّبيلِ اَيْنَ الْخِيَرَةُ بَعْدَ الْخِيَرَةِ اَيْنَ الشُّمُوسُ الطّالِعَةُ اَيْنَ‏ الْأَقْمارُ الْمُنيرَةُ اَيْنَ الْأَنْجُمُ الزّاهِرَةُ اَيْنَ اَعْلامُ الدّينِ وَقَواعِدُ الْعِلْمِ‏ اَيْنَ بَقِيَّةُ اللَّهِ الَّتى لا تَخْلوُ مِنَ الْعِتْرَةِ الْهادِيَةِ اَيْنَ الْمُعَدُّ لِقَطْعِ‏ دابِرِ الظَّلَمَةِ اَيْنَ الْمُنْتَظَرُ لِإِقامَةِ الْأَمْتِ وَاْلعِوَجِ اَيْنَ الْمُرْتَجى‏ لِأِزالَةِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ اَيْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْديدِ الْفَرآئِضِ و َالسُّنَنِ‏ اَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لِأِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّريعَةِ اَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لِأِحْيآءِ الْكِتابِ‏ وَحُدُودِهِ اَيْنَ مُحْيى مَعالِمِ‏الدينِ وَاَهْلِهِ اَيْنَ قاصِمُ شَوْكَةِ الْمُعْتَدينَ‏ اَيْنَ هادِمُ اَبْنِيَةِ الشِّرْكِ وَالنِّفاقِ اَيْنَ مُبيدُ اَهْلِ الْفُسُوقِ وَالْعِصْيانِ‏ وَالطُّغْيانِ اَيْنَ حاصِدُ فُرُوعِ الْغَىِّ وَالشِّقاقِ اَيْنَ طامِسُ آثارِ الزَّيْغِ‏ وَالْأَهْوآءِ اَيْنَ قاطِعُ حَبآئِلِ الْكِذْبِ وَالْأِفْتِرآءِ اَيْنَ مُبيدُ الْعُتاةِ وَالْمَرَدَةِاَيْنَ مُسْتَاْصِلُ اَهْلِ الْعِنادِ وَالتَّضْليلِ وَالْأِلْحادِ اَيْنَ مُعِزُّ الْأَوْلِيآءِ وَمُذِلُّ الْأَ عْدآءِ اَيْنَ جامِعُ الْكَلِمَةِ عَلَى‏التَّقْوى اَيْنَ بابُ اللَّهِ‏ الَّذى مِنْهُ يُؤْتى اَيْنَ وَجْهُ اللَّهِ الَّذى اِلَيْهِ يَتَوَجَّهُ الْأَوْلِيآءُ اَيْنَ السَّبَبُ‏ الْمُتَّصِلُ بَيْنَ الْأَرْضِ وَالسَّمآءِ اَيْنَ صاحِبُ يَوْمِ الْفَتْحِ وَناشِرُ رايَةِ الْهُدى اَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَالرِّضا اَيْنَ الطّالِبُ بِذُحُولِ‏ الْأَنْبِيآءِ وَاَبْنآءِ الْأَنْبِيآءِ اَيْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِكَرْبَلآءَ اَيْنَ‏ الْمَنْصُورُ عَلى مَنِ اعْتَدى عَلَيْهِ وَافْتَرى اَيْنَ الْمُضْطَرُّ الَّذى يُجابُ‏ اِذا دَعى اَيْنَ صَدْرُ الْخَلائِقِ ذُوالْبِرِّ وَالتَّقْوى اَيْنَ ابْنُ النَّبِىِ‏ الْمُصْطَفى وَابْنُ عَلِىٍّ الْمُرْتَضى وَابْنُ خَديجَةَ الْغَرّآءِ وَابْنُ فاطِمَةَ الْكُبْرى بِاَبى اَنْتَ وَاُمى وَنَفْسى لَكَ‏الْوِقآءُ وَالْحِمى يَا بْنَ السّادَةِ الْمُقَرَّبينَ يَا بْنَ النُّجَبآءِ الْأَكْرَمينَ يَا بْنَ الْهُداةِ الْمَهْدِيينَ يَا بْنَ‏ الْخِيَرَةِ الْمُهَذَّبينَ يَا بْنَ الْغَطارِفَةِ الْأَنْجَبينَ يَا بْنَ الْأَطآئِبِ‏ الْمُطَهَّرينَ يَا بْنَ الْخَضارِمَةِ الْمُنْتَجَبينَ يَا بْنَ الْقَماقِمَةِ الْأَكْرَمينَ يَا بْنَ الْبُدُورِ الْمُنيرَةِ يَا بْنَ السُّرُجِ الْمُضيئَةِ يَا بْنَ الشُّهُبِ الثّاقِبَةِ يَا بْنَ الْأَنْجُمِ الزّاهِرَةِ يَا بْنَ السُّبُلِ الْواضِحَةِ يَا بْنَ الْأَعْلامِ الّلآئِحَةِ يَا بْنَ‏الْعُلُومِ الْكامِلَةِ يَا بْنَ السُّنَنِ الْمَشْهُورَةِ يَا بْنَ الْمَعالِمِ الْمَأثُورَةِ يَا بْنَ الْمُعْجِزاتِ الْمَوْجُودَةِ يَا بْنَ الدَّلائِلِ الْمَشْهُودَةِ يَا بْنَ‏ الصِّراطِ الْمُسْتَقيمِ يَا بْنَ النَّبَأِ الْعَظيمِ يَا بْنَ مَنْ هُوَ فى اُمِّ الْكِتابِ‏ لَدَى اللَّهِ عَلِىٌّ حَكيمٌ يَا بْنَ الْأياتِ وَالْبَيِّناتِ يَا بْنَ الدَّلائِلِ‏ الظّاهِراتِ يَا بْنَ الْبَراهينِ الْواضِحاتِ الْباهِراتِ يَا بْنَ الْحُجَجِ‏ الْبالِغاتِ يَا بْنَ النِّعَمِ السّابِغاتِ يَا بْنَ طه وَالْمُحْكَماتِ يَا بْنَ يس‏ وَالذّارِياتِ يَا بْنَ الطُّورِ وَالْعادِياتِ يَا بْنَ مَنْ دَنى فَتَدَلّى فَكانَ‏ قابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنى دُنُواً وَاقْتِراباً مِنَ الْعَلِىِّ الْأَعْلى لَيْتَ شِعْرى‏ اَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوى بَلْ اَىُّ اَرْضٍ تُقِلُّكَ اَوْ ثَرى اَبِرَضْوى اَوْ غَيْرِها اَمْ ذى طُوى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اَرَى الْخَلْقَ‏وَلا تُرى وَلا اَسْمَعُ‏ لَكَ حَسيساً وَلا نَجْوى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ تُحيطَ بِكَ دُونِىَ الْبَلْوى وَلا يَنالُكَ مِنى ضَجيجٌ وَلا شَكْوى بِنَفْسى اَنْتَ‏مِنْ مُغَيَّبٍ لَمْ يَخْلُ مِنّا بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ نازِحٍ ما نَزَحَ عَنّا بِنَفْسى اَنْتَ اُمْنِيَّةُ شائِقٍ يَتَمَنّى‏ مِنْ مُؤْمِنٍ وَمُؤْمِنَةٍ ذَكَرا فَحَنّا بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ عَقيدِ عِزٍّ لايُسامى‏ بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ اَثيلِ مَجْدٍلا يُجارى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ تِلادِ نِعَمٍ لا تُضاهى بِنَفْسى اَنْتَ مِنْ نَصيفِ شَرَفٍ لا يُساوى اِلى مَتى اَحارُ فيكَ يا مَوْلاىَ وَاِلى مَتى وَاَىَّ خِطابٍ اَصِفُ فيكَ وَاَىَّ نَجْوى‏ عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اُجابَ دُونَكَ وَاُناغى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ اَبْكِيَكَ وَيَخْذُلَكَ‏ الْوَرى عَزيزٌ عَلَىَّ اَنْ يَجْرِىَ عَلَيْكَ دُونَهُمْ ما جَرى هَلْ مِنْ مُعينٍ‏ فَاُطيلَ مَعَهُ الْعَويلَ وَالْبُكآءَ هَلْ مِنْ جَزُوعٍ فَاُساعِدَ جَزَعَهُ اِذا خَلا هَلْ قَذِيَتْ عَيْنٌ فَساعَدَتْها عَيْنى عَلَى الْقَذى هَلْ اِلَيْكَ يَا بْنَ اَحْمَدَ سَبيلٌ فَتُلْقى هَلْ يَتَّصِلُ يَوْمُنا مِنْكَ بِعِدَةٍ فَنَحْظى مَتى نَرِدُ مَنا هِلَكَ‏ الرَّوِيَّةَ فَنَرْوى مَتى نَنْتَقِعُ مِنْ عَذْبِ مآئِكَ فَقَدْ طالَ الصَّدى مَتى‏ نُغاديكَ وَنُراوِحُكَ فَنُقِرَّ عَيْناً مَتى تَرانا وَنَريكَ وَقَدْ نَشَرْتَ لِوآءَ النَّصْرِ تُرى اَتَرانا نَحُفُّ بِكَ وَاَنْتَ تَاُمُ‏الْمَلَأَ وَقَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ‏ عَدْلاً وَاَذَقْتَ اَعْدآئَكَ هَواناً وَعِقاباً وَاَبَرْتَ الْعُتاةَ وَجَحَدَةَ الْحَقِ‏ وَقَطَعْتَ دابِرَ الْمُتَكَبِّرينَ وَاجْتَثَثْتَ اُصُولَ الظّالِمينَ وَنَحْنُ نَقُولُ‏ الْحَمْدُ للَّهِ‏ِ رَبِّ الْعالَمينَ اَللهُمَّ اَنْتَ كَشّافُ ْالكُرَبِ وَالْبَلْوى وَاِلَيْكَ‏ الْمُسْتَغيثينَ عُبَيْدَكَ الْمُبْتَلى وَاَرِهِ سَيِّدَهُ يا شَديدَ الْقُوى وَاَزِلْ عَنْهُ‏ بِهِ الْأَسى وَالْجَوى وَبَرِّدْ غَليلَهُ يا مَنْ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى وَمَنْ‏ اِلَيْهِ الرُّجْعى وَالْمُنْتَهى اَللهُمَّ وَنَحْنُ عَبيدُكَ التّآئِقُونَ اِلى وَلِيِّكَ‏ الْمُذَكِّرِ بِكَ وَبِنَبِيِّكَ خَلَقْتَهُ لَنا عِصْمَةً وَمَلاذاً وَاَقَمْتَهُ لَنا قِواماً وَمَعاذاً وَجَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنينَ مِنّا اِماماً فَبَلِّغْهُ مِنّا تَحِيَّةً وَسَلاماً وَزِدْنابِذلِكَ يارَبِّ اِكْراماً وَاجْعَلْ مُسْتَقَرَّهُ لَنا مُسْتَقَراً وَمُقاماً وَاَتْمِمْ نِعْمَتَكَ بِتَقْديمِكَ اِيّاهُ اَمامَنا حَتّى تُورِدَنا جَنانَكَ وَمُرافَقَةَ الشُّهَدآءِ مِنْ خُلَصآئِكَ اَللهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَصَلِ‏ عَلى مُحَمَّدٍ جَدِّهِ وَرَسُولِكَ السَّيِّدِالأَكْبَرِ وَعَلى اَبيهِ‏السَّيِّدِ الأَصْغَرِ وَجَدَّتِهِ الصِّديقَةِ الْكُبْرى فاطِمَةَ بِنْتِ مُحَمَّدٍوَعَلى مَنِ اصْطَفَيْتَ‏ مِنْ آبآئِهِ الْبَرَرَةِ وَعَلَيْهِ اَفْضَلَ وَاَكْمَلَ وَاَتَمَّ وَاَدْوَمَ وَاَكْثَرَ وَاَوْفَرَ ما صَلَّيْتَ عَلى اَحَدٍ مِنْ اَصْفِيآئِكَ وَخِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ وَصَلِّ عَلَيْهِ‏ صَلوةً لاغايَةَ لِعَدَدِها وَلانِهايَةَ لِمَدَدِها وَلا نَفادَلِأَمَدِها اَللهُمَ‏ وَاَقِمْ بِهِ الْحَقَّ وَاَدْحِضْ بِهِ الْباطِلَ وَاَدِلْ بِهِ اَوْلِيآئَكَ وَاَذْلِلْ بِهِ‏ اَعْدآئَكَ وَصِلِ اللّهُمَّ بَيْنَنا وَبَيْنَهُ وُصْلَةً تُؤَدّى اِلى مُرافَقَةِ سَلَفِهِ‏ وَاجْعَلْنا مِمَّنْ يَاْخُذُ بِحُجْزَتِهِمْ وَيَمْكُثُ فى ظِلِّهِمْ وَاَعِنّا عَلى تَاْدِيَةِ حُقُوقِهِ اِلَيْهِ وَالْأِجْتِهادِ فى طاعَتِهِ وَاجْتِنابِ مَعْصِيَتِهِ وَامْنُنْ عَلَيْنا بِرِضاهُ وَهَبْ لَنا رَأْفَتَهُ وَرَحْمَتَهُ وَدُعآئَهُ وَخَيْرَهُ مانَنالُ بِهِ سَعَةً مِنْ‏ رَحْمَتِكَ وَفَوْزاً عِنْدَكَ وَاجْعَلْ صَلوتَنا بِهِ مَقبُولَةً وَذُنُوبَنا بِهِ‏ مَغْفُورَةً وَدُعآئَنا بِهِ مُسْتَجاباً وَاجْعَلْ اَرْزاقَنا بِهِ مَبْسُوطَةً وَهُمُومَنا بِهِ مَكْفِيَّةً وَحَوآئِجَنابِهِ مَقْضِيَّةً وَاَقْبِلْ اِلَيْنا بِوَجْهِكَ الْكَريمِ وَاقْبَلْ‏ تَقَرُّبَنا اِلَيْكَ وَانْظُرْ اِلَيْنا نَظْرَةً رَحيمَةً نَسْتَكْمِلُ بِهَا الْكَرامَةَ عِنْدَكَ‏ ثُمَّ لا تَصْرِفْها عَنّا بِجُودِكَ وَاسْقِنا مِنْ حَوْضِ جَدِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ‏ وَآلِهِ بِكَاْسِهِ وَبِيَدِهِ رَياً رَوِياً هَنيئاً سآئِغاً لا ظَمَاَ بَعْدَهُ يا اَرْحَمَ الراحمين.

اميد از برادران و خواهران ايمانى آن است كه در هنگام خواندن دعاى ندبه و مظان استجابت آن، اين حقير را به دعاى خير ياد فرمايند.

باز هم نام زیبایت را در کوچه دیدم،

نامت همچو خورشیدی فروزان می تابید.

باز هم کوچه ها از نور تو روشن شده،

شهر از عطر تو پر گشته

همه مردم شهر، شاد نام تو بر لب دارند،

شوق دیدار تو در دل هاست

کامشان شیرین از طعم خوش توست

همه تبریک گوی اند و تسبیح گوی

حتما اینان جرعه ای از عشق تو را نوشیده اند

جشن برپاست اما...

اما اینک دل من تنگ است!

مهدیم اما مهدیم را گم کرده ام!

مهدیم را خونِ بر دل کرده ام!

تو کجایی که همه شهر به دنبال توام، همه عمر به دنبال توام،

سالها... قرنها می گذرد اما بی تو خاک بر سر می کنم!

شاید... شاید نه حتما...

این منم مهدی گم گشته!

گم شده در دنیای تارُ پر واهمه!

مهدی جان!

راه روشن کن و مهدی گم گشته را دریاب!

دست بگشای و دیده مهدی را به مهدی بنمای!

می دانم، دیده ام قابل دیدار تو را هیچ ندارد

دیده ام شرمسار است، اشکبار است، خونبار است،

دیده ام کور باد گر نتواند رخ دلدار ببیند

روز میلاد تو روز میلاد من است.

~~زندگی بی تو~~... وای... وای بر من

~~زندگی بی تو~~ حتی روی کاغذ هم نمی آید!

کاش اینبار بانگ یا اهل العالم، انا المهدیّ تو را از مکه بشنوم

من نیز برای آمدنت این جمعه تا سحر گاه اشک خواهم بارید

شنیده ام آن شب که تو فردای آن خواهی آمد با دلی غمبار و نالان پشت بر کعبه خواهی نهاد و سر بر خاک خواهی نهاد و از ته دل اشک خواهی ریخت،

بغض سالها تنهایی و مظلومیتت را خواهی شکست

مهدی جان!

دل غمگین مرا عفو نما!

قلم اینک در دست دل است!

درد تنهایی خود می گوید

تو بیا تا غم از دل برود

تا دگر جشن بگیرد، شاد گردد و دگر هیچ نتواند که بگوید!

امام زمان (عج) به مرحوم فشندی فرمو ند:شیعیان ما به اندازه آب خوردنی ما را نمی خواهند اگربخواهند دعا میکنند و فرج ما می رسد... اگر مرا بطور یکپارچه بخواهید هرگز از دیدارمن محروم نخواهید شد

اللهم عجل لولیک الفرج

جمعه ها صدها نگاه بر آسمان خیره می شوند.

جمعه ها هزاران دل منتظر،از شوق به سر امدن انتظار، در قفس تنگ سینه برایت می تپد.

ای صاحب جمعه ها بیا.

بیا و دلتنگی غروب جمعه ها را بر طرف ساز.

سفر در پیش است...

surati-love — Wed, 22 Jul 2009 07:47:18 GMT

این روزها که می گذرد پر از افسوس است، پر از حسرت آنچه که باید می شد و نشد! روزی تنها تو بودی، خانه قلبم فرش قدوم تو بود. اینجا هم روزی تنها برای تو بود.

تو خود می دانی رازهای دل خسته ام را، رازهایی که شباهنگام بی مهابا و با دلی مطمئن، قلبی مسرور و چشمی اشکبار برایت یک به یک می سرودم.

تو روشنای شبهای تیره ام بودی! نامت تجلی پاکی و صفا بود. بی تو حتی دمی و حتی کمتر از آنی برایم قابل تصور نبود.

گفته بودم جز تو شانه ای برای گریستن نخواهم خواست، روزی تو تنها یاورم بودی، تنها همدم تنهاییهایم؛ ولی تو چیز دیگری نیز می دیدی.

شمه ای از وجودت، ذره ای از جمالت و نمودی دنیوی از خودت را سر راهم قرار دادی، ولی من نشان دادم که آن عاشق دلداده که باید نبودم.

من با تمام بی لیاقتی حتی توان شاد کردن و راضی نگه داشتن آن وجود که نمودی از تو بود را هم نداشتم، من نشان دادم که نه لیاقت آن نازنین را داشته ام و نه در عشقم به تو صادق بوده ام.

تو او را از من گرفتی و باز در آزمایش سختت نشان دادم که حتی تاب خواست تو را نیز ندارم، نشان دادم عشق تو جز لق لقه زبان نبود.

اما حال بار دیگر سیمای پر مهرت را دیدم، آری تو بودی، همو که با ردای سبز، با چهره ای نورانی و با سیمایی مهربان و تسبیح در دست، همانگونه که در کودکی دیده بودم خود را به من نمایاندی.

ذره ای از مهرت کم نشده، مرا در آغوش گرفتی؛ همچون پدری صبور و مهربان که با تمام درایت و تدبیر سعی در تربیت فرزندش دارد. و هر بار بعد از امتحانی سخت او را در آغوش می کشد و دلداری می دهد.

چهره ام را می بینی، دستی به پیشانی ام می کشی! عرقی که از شرم نگاهت بر پیشانیم نشسته را کنار می زنی و با صدای دلنشینت می گویی: نگران نباش، من همیشه کنارت هستم. تو مرا داری، همه چیز درست می شود. دستم را می گیری و می گویی: بلند شو، هنوز راه درازی در پیش است.

تو که هستی که با تمام نیازم به من ایگونه مهربانی!!؟ و با تمام بدی هایم باز دستگیرم تو هستی!!!!؟

آیا باز می توانم بر شانه ات تکیه کنم و دگر بار اشک ببارم و دل به مهرت بندم و جان فدایت کنم؟

اینک دوباره ایستاده ام! دوباره راهی عشق تو هستم، با اینهمه باز هم تنها تو را دارم.

این منم که در مقابلت ایستاده، یک نیاز مطلق در برابر بی نیاز مطلق!

دستی بده تا جز ترسیم عشق تو نتواند؛ پایی بده تا جز منزل معشوق نداند؛ چشمی بده تا جز جمال تو مسحورش نکند؛ زبانی بده تا جز مدح تو نگوید؛ گوشی بده تا جز کلام تو کلامی را خوش نیاید و قلبی بده تا جز محبت تو در او نگنجد.

تو نیک می دانی که من جز اینها نیز می خواهم؛ پس بده آنچه خود به فضلت مرا اطعام نمودی و نیز می دانی دل زیاده خواهم در پی چیست!

خداوندا!

من او را به تو سپرده ام با اینکه نتوانستم زخمی از قلبش را مرحم نهم و لبخندی بر لبش بنشانم، با اینکه تنها دردی بودم بر روی دردهایش و می دانم تو خود تنها نگاهبانش هستی!

خداوندا!

می دانم که تو یاور او نیز هستی و این مرا خشنود می دارد و می دانم او تا تو را دارد غمی در دل ندارد پس با او باش و دلم را مرحمی ده با آرامش او.

من دیگر جز تو هیچ نخواهم خواست...

در زلال لاجوردين سحرگاهي

پيش از آني که شوند از خواب خوش بيدار

مرغ يا ماهي

من در ايوان سراي خويشتن

تشنه کامي خسته را مانم درست

جان به در برده ز صحراهاي وهم آلود خواب

تن برون آورده از چنگ هيولاهاي شب

دور مانده قرن ها و قرن ها از آفتاب

پيش چشمم آسمان : درياي گوهر بار

از شراب زندگي بخشنده اي سرشار

دستها را مي گشايم مي گشايم بيشتر

آسمان را چون قدح در دست مي گيرم

و آن زلال ناب را سر مي کشم

سر مي کشم تا قطره آخر

مي شوم از روشني سيراب

نور اينک در رگهاي من جاري است

آه اگر فريادم از اين خانه تا کوي و گذر مي رفت

بانگ برمي داشتم

اي خفتگان هنگام بيداري است

فريدون مشيري

شاید...

surati-love — Wed, 24 Jun 2009 16:12:37 GMT

روزهای برزخی و یا شاید جهنمی در گذرند..آینده را نمیدانم چه میشود اما افسوس گذشته را همیشه در ذهن مجسم میکنم..افسوس زمانی که تغییر شرایط بدست خودم بود و نکردم..

تلاش و انرژیم را تماما بکار گرفتم تا تغییرش دهم اما گویی روزگار از من قوی تر است،مچم را دارد محکم بر زمین سرد می کوباند...

این روزها را با استرس،فکر،بیخوابی و غم میگذرانم...خوردنم،راه رفتنم،ارتباطم و زندگیم را از آنها میگیرم...و دیگر شادی و خنده در درونم رنگ باخته اند و تنها گاه گاهی برای تظاهر این خنده را به لب می آورم و بس...

میگوند در کوچه بن بست هم که باشی راه آسمان باز است...شاید همین باشد باید راه آسمان را بپیمایم و از این زمین و روزگار تلخ و ملال آور دست برنهم..

تنها خداست که حال و اوضاع دورنم را میداند و تنها خواست اوست که میتواند کمک حالم باشد...اگر بخواهد ...

تو که نیستی غم غربت با منه

همیشه یه دنیا حسرت با منه

تو که نیستی روزا با شب یکی ان

هر دوشون تاریکن و تاریکی ان

با تو ماهو همه جا می بینم

حتی خورشید و شبو می بینم

بی تو این دنیا که تو چنگ منه

دیگه چنگی به دلم نمی زنه

می دونستی پیش تو گیره دلم

می دونستی بری می میره دلم

ای دل صاب مرده/باز تورو خواب برده

پاشو از خواب و ببین/دنیاتو اب برده

دارم از این همه گریه اب میشم

روسر دنیا دارم خراب میشم

خیلی مایوسه دلم یه کاری کن

داره میپوسه دلم یه کاری کن

غم و غصه شده حق دل من

به همینا مستحقه دل من

دلی که بی تو بتونه دل باشه

به خدا بهتره زیر گل باشه